Mężny i Urzekająca

W ostatnich tygodniach w ramach naszego duszpasterstwa realizujemy projekt "Mężny i Urzekająca". Pomysł tego przedsięwzięcia zrodził się po przeczytaniu kilku mądrych książek autorstwa Stasi i Johna Eldredge, którzy korzystając swojej wiedzy i życiowego doświadczenia tłumaczą w nich, co kryje się w sercu kobiety i mężczyzny.

Poniedziałkowe spotkanie 22 kwietnia, poprowadzone przez Karinę Wiczarską, poświęcone było sercu kobiety. Pochyliliśmy się nad jego pragnieniami, które kształtują osobowość każdej młodej dziewczyny oraz nad tym jak do tych pragnień odnosi się dzisiejszy świat. Zatrzymaliśmy się także nad zamysłem Boga próbując odpowiedzieć sobie na pytanie jako kogo Bóg stworzył kobietę? Kim jest ta ezer kenegdo, która sprawiła, że Eden stał się rajem? Zastanowiliśmy się też nad obrazem Boga, który każda kobieta nosi w sercu, co Bóg wyjawił o sobie dając jej te, a nie inne pragnienia. W końcu, aby nie pozostawiać teorii bez praktycznych przykładów przeprowadziliśmy eksperymentalne warsztaty z zakresu prawienia komplementów ;) Panowie wypisując elaboraty na białych kartkach na plecach Pań wychwalali całe ich piękno, zarówno to zewnętrzne jak i duchowe.

W następnym tygodniu poniedziałkowy wieczór 29 kwietnia należał do mężczyzn. Marek Ksoń poprowadził spotkanie, podczas którego rozwinęły się burzliwe dyskusje na tematy damsko-męskie, z naciskiem na męskie. Wychodząc od pytań: Jaki byłby idealny mężczyzna i jaki faktycznie jest mężczyzna XXI wieku? doszliśmy poprzez dyskusyjne meandry do wielu ciekawych wniosków. Wiele mówi się o kryzysie kobiecości i męskości, jednak patrząc na dojrzałe postawy DAowców towarzyszące świadomości ich własnej płci można podważyć wszystkie apokaliptyczne hipotezy. Jeśli takie dyskusje jak tak poniedziałkowa - otwarte i mądre, będą miały miejsce między młodymi nie ma się czego obawiać.

Jutro ostatnie spotkanie podsumowujące temat Mężnego i Urzekającej. Gość, który już pojawił się na naszych spotkaniach opowie nam o relacjach damsko-męskich z punktu widzenia psychologa..

Zapraszamy jutro na 19.30! :)

Relacja ze spotkania 8.04.2013

"Największym aktem miłości bliźniego jest stała słoneczność duszy,

rozsyłająca wszędzie promienie swe jasne i ciepłe"

Św. Urszula Ledóchowska

Po świętach wróciliśmy do spotkań tematycznych. Tym razem pochyliliśmy się nad powołaniem. Temat rozeznania swojej drogi życiowej jest ważny dla każdego młodego człowieka i wiem, że co do tego wszyscy jesteśmy zgodni ;) To kluczowe pytanie powraca do nas jak bumerang często przyprawiając serce o bolesne rozterki. Na poniedziałkowym spotkaniu zadaliśmy sobie pytanie czym jest powołanie do życia zakonnego, a odpowiedziała nam na nie siostra Małgorzata - Szara Urszulanka, na co dzień ucząca matematyki w poznańskim gimnazjum.

Wystawiona na krzyżowy ogień naszych pytań podzieliła się z nami swoim świadectwem. Jej droga do Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego nie była wcale taka prosta i oczywista. Siostra wspomniała o swoich wątpliwościach i kryzysach, które jej nie ominęły. W tym kontekście padło z jej strony wiele mądrych słów i cennych rad, które z pewnością zaowocują w przyszłości kiedy my sami znajdziemy się na duchowym zakręcie. Między innymi siostra podkreśliła, że każdy kryzys przynosi swego rodzaju oczyszczenie i może stać się impulsem do wewnętrznej przemiany. Przytoczyła też słowa św. Ignacego Loyoli, które odegrały ważną rolę w jej życiu, a mianowicie jego wskazówkę, aby odpowiedzią na pokusy odwrotu od obranej drogi życiowej i wątpliwości było trwanie.. Trwanie w powołaniu i w dobrych postanowieniach.. po prostu trwanie przy Bogu. Mnie osobiście najbardziej zapadły w pamięć słowa siostry o tym, abyśmy się nie bali tego, co szykuje dla nas Jezus. Często jesteśmy przerażeni perspektywą pełnienia Woli Bożej, która odbiega od naszych planów. Siostra Gosia przypomniała nam, że Jezus prosi, a nie rozkazuje. Pyta jak żebrak: "Czy zechciałabyś.. czy chciałbyś?" a jeśli pogubimy się i nie pójdziemy Jego drogą On i tak nigdy się nas nie wyrzeknie.

Oprócz świadectwa, siostra sporo opowiedziała nam o swoim Zgromadzeniu  i o tym jak wygląda jej życie codzienne.  Charyzmatem Urszulanek Szarych jest posługa wychowawcza i nauczanie. Ich trwanie przy Jezusie Konającym przyjmuje formę apostolstwa w najróżniejszych wymiarach - siostry posługują w szkołach, pracują z młodzieżą i studentami, wyjeżdżają na misje.. Przez słowa siostry Gosi, która na co dzień pracuje w gimnazjum i jak mówi "nie zamieniłaby tej pracy na żadną inną" przebijała ogromna radość - widać było, że osoba, z którą rozmawiamy jest osobą szczęśliwą.
Podsumowując poniedziałkowe spotkanie - zakon uszczęśliwia ludzi do niego powołanych. Postawa siostry, jej uśmiech i pogoda ducha były tego najlepszym dowodem ;)

Święto Miłosierdzia

Dziś Niedziela Miłosierdzia- święto ustanowione przez samego Jezusa Chrystusa, który tak powiedział do siostry Faustyny: „Święto to wyszło z wnętrzności miłosierdzia mojego  i jest zatwierdzone w głębokościach zmiłowań moich (Dz.420) Pragnę aby uroczyście obchodzone było w pierwszą niedzielę po Wielkanocy… Pragnę, aby święto Miłosierdzia było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników. W dniu tym otwarte są wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski.. wlewam całe morze łask na dusze, które zbliżają się do źródła miłosierdzia mojego. (Dz.699)

  Samo Orędzie o Bożym Miłosierdziu nie jest niczym nowym, gdyż Kościół od zawsze głosił, że Bóg jest pełen miłosierdzia i przebaczenia i że my również mamy być miłosierni i przebaczać. Jednak Jezus objawił się Siostrze Faustynie, aby wezwać do ustanowienia w świecie Nabożeństwa do Bożego Miłosierdzia, propagowania wśród wiernych pełnego oddania się Bogu ,zawierzania się mu bezgranicznie.

Z cyklu "Spotkania z Osobistościami" - EKSKLUZYWNY WYWIAD Z O. MARCINEM WRZOSEM OMI

W ramach rekolekcji wielkopostnych Duszpasterstwo Wilda miało zaszczyt gościć Ojca Marcina Wrzosa OMI, który spędził z nami niezapomniane 4 dni. 'Ściana z butów - czyli misje w Twoim pokoju' to temat prowadzonych przez Niego rekolekcji. 

Nam, czyli Tymoteuszowi Białkowskiemu (T.) i Karinie Wiczarskiej (K.) udało się chwilę porozmawiać z Ojcem. A o czym, to poniżej :-) Gorąco zachęcamy do przeczytania !  

Alleluja!

Niech zabrzmi Panu chwała w niebiosach

na wysokościach cześć niech oddadzą,

wielbijcie Pana, duchy niebieskie,

wielbicie Pana, Jego zastępy! Alleluja!

 

Chrystus zmartwychwstał! Alleluja!  

Zwyciężył śmierć i otworzył dla nas bramy swojego królestwa!

W tym najradośniejszym ze wszystkich dni życzymy Wam Zmartwychwstania! Niech radość, która roziskrzyła dzisiejszą mroźną noc towarzyszy nam przez cały rok! :)

Paroles, paroles, paroles...

czyli Słowa, słowa.. tylko słowa rzucane na wiatr.. jak to wyśpiewywała Dalida.

   Od lat siedemdziesiątych niewiele się jednak zmieniło - dochodzę do takiego wniosku analizując nasze zachowania społeczne.. Nadal sobie nie ufamy, oskarżamy o kłamstwa i nie rozumiemy się - nie potrafimy ze sobą rozmawiać. No właśnie.. nie potrafimy. Jest to temat znany każdemu terapeucie i psychologowi. Wałkowany przez wychowawców w szkołach i poruszany na forach internetowych. Trudny, bo bardzo ważny - najistotniejszy wręcz, jeśli chodzi o budowanie relacji. Jak nietrudno się domyślić, po tym jakże poruszającym wstępie, na naszym poniedziałkowym spotkaniu zmierzyliśmy się z wieżą Babel próbując odpowiedzieć sobie na pytanie: Jak ze sobą rozmawiać?

   Zamiast nawiązywać do amerykańskich naukowców (których nota bene nikt jeszcze nie widział) odwołaliśmy się do naszych osobistych przeżyć. Tak się nieszczęśliwie składa, że tym jednym doświadczeniem z pewnością każdy z nas może się podzielić - doświadczeniem zranienia przez słowa i niezrozumieniem. W dzisiejszym świecie, zabieganym, chwiejnym i pełnym niebezpieczeństw, tak naprawdę największe zagrożenie stanowimy dla siebie my sami, a dokładniej nasza niecierpliwość, antypatia i egoizm, co można określić w dwóch słowach: brak miłości. Na spotkaniu podczas dyskusji, bogato uargumentowanej życiowymi przykładami, staraliśmy się zlokalizować przyczynę naszych problemów. Nasz duszpasterz, jak zwykle nie pozwalając nam odejść od tematu, przedstawił nam bardzo konkretne "wskazówki komunikacyjne", nad którymi chyba każdy z nas powinien się chwilę zastanowić.. Pozwoliłam sobie wypisać je poniżej gwoli przypomnienia dla osób nieobecnych ciałem (i duchem) na spotkaniu.

Jak rozmawiać? podsumowanie księdza Adama:

1) Wysłuchaj! - słuchanie będące wyrazem miłości do bliźniego jest kwitesencją owocnej komunikacji

2) Mów ad rem, nie ad persona! Często w rozmowie odchodzimy od meritum sprawy, zaczynając kierować swoje uwagi (często niesprawiedliwe) do naszego rozmówcy, co w 99% przypadków prowadzi do kłótni.

3) Przed - w trakcie - po - emocje mają zasadniczy wpływ na to w jaki sposób rozmawiamy ze sobą - ważnych tematów nie należy, więc podejmować w napiętej atmosferze.

4) Priorytety:
         
              słuchanie   >  mówienie
          dzielenie się   >  dyskutowanie
          zrozumienie   >  ocenianie


To tyle jeśli chodzi o teorię. Zainteresowanych praktycznym szkoleniem swoich kompetencji komunikacyjnych zapraszamy w poniedziałek o 19.30. Przegadasz nas - przegadasz każdego ;)

WSPÓLNOTA BUREGO MISIA, czyli jak można stać się Burym Niedźwiedziem

Jakiś czas temu spotkanie poprowadziła nasza wspaniała i niezastąpiona koleżanka - Natalia. 

Podjęła temat bardzo jej bliski, z którym zmaga się, któremu poświęca swój czas i siły, oddaje kawałek siebie o nic nie prosząc w zamian. 

Chciała coś ważnego powiedzieć! I zrobiła to, ach jak ona to zrobiła :-)

Oto kilka słów od Natalii:

 „SPRAWNI – NIEPEŁNOSPRAWNI, czyli o tym, że pomagając zyskujemy więcej niż dajemy”

Ktoś mądry powiedział kiedyś „Nie szukaj ograniczeń w możliwościach, tylko możliwości w ograniczeniach”. 4 lutego na spotkaniu Duszpasterstwa Akademickiego miałam okazję opowiedzieć o sporym fragmencie mojej codzienności, który dzielę z członkami pewnej niezwykłej wspólnoty.

Wspólnota Burego Misia została założona w 1983r. przez księdza Czesława. Należą do niej dorosłe osoby niepełnosprawne – Bure Misie i ich pełnosprawni przyjaciele – Bure Niedźwiedzie. Działalność wspólnoty dzieli się na dwie, zupełnie ze sobą spójne części – życie na Osadzie Burego Misia na Kaszubach i naszą aktywność, np. w Poznaniu.

Do Wspólnoty dołączyłam w październiku 2012 roku, w znacznej mierze ze względu na wybrany przeze mnie kierunek studiów. Skłamałabym, gdybym powiedziała, że na pierwsze spotkanie z Misiakami jechałam zrelaksowana i spokojna. BYŁAM PRZERAŻONA! Nie wiedziałam jak się zachować, jak patrzeć, żeby „się nie gapić”, jak rozmawiać z osobą niepełnosprawną. Ale… Kiedy przywitały mnie szeroko rozłożone ręce Macieja, który powiedział: „Witaj Natalia” moje obawy szybciutko zniknęły…

Dzięki członkom wspólnoty – dzięki Osadnikom i Poznaniakom – na nowo odkrywamy, my Bure Niedźwiedzie, sens słowa „przyjaźń”. Nie jesteśmy idealnymi przyjaciółmi, o nie. Popełniamy błędy, ale nie to jest ważne. Liczy się to jak otwieramy się dla siebie wzajemnie.  Liczy się RADOŚĆ jaka maluje się na twarzach naszych „podopiecznych”, kiedy spędzamy z nimi trochę czasu, ale przede wszystkim liczy się MIŁOŚĆ jaką ofiarujemy i jaką otrzymujemy w zamian z podwójną mocą.

Bo przecież „Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadał wszelką wiedzę i wszelką wiarę, tak iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym”!

Kilka zdjęć z Osady :

  A na koniec zamieszczam linki do filmów zamieszczonych na portalu YouTube prosto z Osady:

Osada, 2008r.
https://www.youtube.com/watch?v=-8a2pYN2ss0

Obóz Wspólnoty Burego Misia, 2012r.
https://www.youtube.com/watch?v=M5icHdc7E1s

Film z Osady dla kanału ReligiaTV
https://www.youtube.com/watch?v=cDpjwKm5qJM


GORĄCO POLECAMY !!! 
I Ty możesz zostać Burym Niedźwiedziem !!!